Akşamüstü Maviliği

en çok akşamüstü maviliğini seviyorum
saçlarımdan gökyüzüne yayılan,
göğsümden toprağa inen,

sonra en çok martıyı seviyorum,
sırf göğe takılmış kanatları var diye

vapur kıyıya yanaşınca
bir adam bekliyor,
en güzel gülümsemesi dudaklarındayken
martı olası geliyor insanın
özgürleşiyor bir kere daha aşk,
mülksüzleşiyor.
çok sevdiğim akşamüstünü bile sahiplenemiyorum
dokunmadan seviyorum,
mavinin tonlarını.

usulca soluğundan öpüyorum sonra,
en çok soluğunu seviyorum
rüzgara karışıp yüzüme estiğinde, martı oluyorum yine
bulantılar eşlik etmiyor hızlıca gidişlerime
Livingston olamıyorum yine de hiç
özgürlük için dağlara çarpmıyorum ama
aşk yeşilde de özgürleşiyor artık.